Budzenie się nowych potrzeb wynika na ogół z naśladowania odpowiednich wzorów, które dziecko spostrzega u swych najbliższych. Powstawaniu ich sprzyja również przyzwyczajanie go do współuczestnictwa w różnych powtarzających się sytuacjach w rodzinie. Jeśli np. dziecko wielokrotnie współdziała z rodzicami w sprzątaniu mieszkania, to powoli utrzymywanie porządku stanie się jego własną potrzebą. Przez wzmacnianie i nagradzanie oczekiwanych zachowań, czyli przez zaspokajanie potrzeb już istniejących, uzyskuje się najlepsze rezultaty. Jeżeli więc rodzice chcą wyrobić w dziecku potrzeby pożądane z wychowawczego punktu widzenia, powinni celowo stwarzać sytuacje, w których mogą wykorzystać działanie tego mechanizmu. Czy jednak dziecko będzie odczuwać określoną potrzebę i jak ją zamanifestuje, zależy już od jego indywidualnych właściwości, dotychczasowego doświadczenia i cech układu nerwowego.
Potrzeby psychiczne małego dziecka uwidaczniają się wyraźnie w jego zachowaniu, chociaż nie zawsze jest ono odpowiednie do celu, który pragnie osiągnąć. Najlepszym tego przykładem jest dążenie do wyłącznego absorbowania sobą matki czy ojca przy pomocy najrozmaitszych sposobów.
